Oficjalna strona Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii Świętej

Od 19 kwietnia 2008 roku naszym Patronem jest

 Święty Jacek Odrowąż

Chrystus Cię Kocha, bądź z nim jeszcze bliżej, bowiem  „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3:16)

Naszym duchowym opiekunem jest

Ks. dr Andrzej Suchoń          

Serdecznie pozdrawiam nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. w Archidiecezji Katowickiej, a także wszystkich odwiedzających tę stronę.

Zbliżają się nieuchronnie następne wakacje, które w tym roku zostały trochę przyćmione poprzez tragedie, które spotkały nasz kraj. Jednakże nie ulega kwiestii, że urlopy wszystkim nam się należą, zapracowaliśmy na nie, poprzez służbę i posługę. Oczywiście nie muszę przypominać o urlopie wypoczynkowym, ale nie od Kościoła i od Boga. Bo nasze urlopy równie dobrze mogą obfitować w posługę, w zwiedzanie miejsc religijnych, pątniczych, gdzie na naszej drodze, natkniemy się na Sanktuaria, Katedry, miejsca kultu religijnego.

Życzę Wam udanego wypoczynku, naładowania akumulatorów naszej wiary.

Wasz Opiekun

Ks dr Andrzej Suchoń

UWAGA ZAPROSZENIE

Dwadzieścia lat temu, dnia 23 września 1990 roku zostali ustanowieni przez Biskupa Katowickiego Damiana Zimonia pierwsi w naszej diecezji jak również pierwsi w Polsce Nadzwyczajni Szafarze Komunii świętej. Ustanowienie to miało miejsce w domu rekolekcyjnym w Kokoszycach po odbytych rekolekcjach przygotowujących nas do tej posługi.

Chcąc w jakiś sposób uczcić to wydarzenie nasz opiekun ks. dr Andrzej Suchoń, zaprasza wszystkich szafarzy wtedy ustanowionych, a tych, którzy mają rodziny, wraz z żonami i dziećmi, na DZIEŃ SKUPIENIA do sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej i św. Rafała Kalinowskiego w Czernej (www.karmelczerna.pl) w sobotę dnia 18 września br. na godz. 9.00.

W programie Eucharystia, Droga Krzyżowa, konferencje, zwiedzania sanktuarium, posiłek (kawa – na początku spotkania i obiad – po Mszy św. – razem 22 zł.).

Ze względów organizacyjnych istnieje konieczność zgłoszenia swego uczestnictwa.

Zapisy do 10 września br. pod adresem e-mailowym lub telefonicznym (oraz sms) u koordynatora okręgu tyskiego: jszczyrba@interia.eu tel kom. 698689659. Szczegółowy program zostanie podany później.

Serdecznie zapraszamy.

WAŻNE: 

Są już znane nowe terminy Rekolekcji dla szafarzy nadzwyczajnych w roku 2010, pamiętajmy iż obecność na nich jest warunkiem dalszej posługi.

Terminy są podane na naszej stronie,  tutaj ze względu na ilość terminów tych rekolekcji proszę o planowanie tak aby wszyscy szafarze mogli je odbyć do końca br roku. Bez udziału w Rekolekcjach tracimy możliwość posługi jako nadzwyczajny szafarz, będzie to rygorystycznie przestrzegane.

Kontakt do naszych Koordynatorów Regionalnych znajduje się tutaj

Przypominam o istnieniu naszego Forum, na którym można zadawać pytania, propozycje, sugestie dotyczące naszej strony oraz informacje o naszej posłudze.

Administrator

Święty Grzegorz Wielki, papież i doktor Kościoła

Grzegorz urodził się w 540 r. w Rzymie w rodzinie patrycjuszów. Jego rodzice, św. Gordian i św. Sylwia, doznają chwały ołtarzy. Na jego wychowanie miały dość duży wpływ również jego ciotki: św. Farsylia i św. Emiliana, które mieszkały w pałacu św. Gordiana. Młodość swoją Grzegorz spędził w domu rodzinnym na Clivus Scauri, położonym w pobliżu dawnego pałacu cesarza Septymiusza Sewera, Cyrku Wielkiego oraz istniejących już wówczas bazylik - świętych Jana i Pawła, św. Klemensa, Czterech Koronowanych i Lateranu. Piastował różne urzędy cywilne, aż doszedł do stanowiska prefekta (namiestnika) Rzymu, który był wówczas pod władzą cesarstwa wschodniego (od roku 552). Po czterech latach mądrych i szczęśliwych rządów (571-575) niespodziewanie opuścił tak eksponowane stanowisko i wstąpił do benedyktynów. Własny, rodzinny dom zamienił na klasztor dla dwunastu towarzyszy. Ten czyn zaskoczył wszystkich - pan Rzymu został ubogim mnichem. Dysponując ogromnym majątkiem, Grzegorz założył jeszcze 6 innych klasztorów w swoich dobrach na Sycylii. W cieniu słynnego później opactwa św. Andrzeja na wzgórzu Celio trwał na modlitwie i poście. W roku 577 papież Benedykt I mianował Grzegorza diakonem Kościoła rzymskiego, a w roku 579 papież Pelagiusz II uczynił go swoim apokryzariuszem, czyli przedstawicielem na dworze cesarza wschodnio-rzymskiego. Grzegorz udał się więc w stroju mnicha wraz z kilkoma towarzyszami do Konstantynopola. Spędził tam 7 lat (579-586). Wykazał tam duże umiejętności dyplomatyczne. Z tej okazji nauczył się także języka greckiego. Ceniąc wielką mądrość i roztropność Grzegorza, papież Pelagiusz II wezwał go z powrotem do Rzymu, by mu pomagał bezpośrednio w zarządzaniu Kościołem i służył radą i pełnił jednocześnie obowiązki osobistego sekretarza papieża. Od roku 585 był także opatem klasztoru. 7 lutego 590 r. zmarł Pelagiusz II. Na jego miejsce lud, senat i kler rzymski jednogłośnie, przez aklamację, wybrał Grzegorza. Ten w swojej pokorze wymawiał się. Napisał nawet do cesarza i do swoich przyjaciół w Konstantynopolu, by nie zatwierdzano jego wyboru. Stało się jednak inaczej. 3 października 590 r. odbyła się jego konsekracja na biskupa. Przedtem przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku 590 nawiedziła Rzym jedna z najcięższych w historii tegoż miasta zaraza. Grzegorz zarządził procesję pokutną dla odwrócenia klęski. Wyznaczył 7 kościołów, w których miały gromadzić się poszczególne stany: kler - w bazylice świętych Kosmy i Damiana; mnisi - w bazylice świętych Gerwazego i Protazego; mniszki - w kościele świętych Piotra i Marcelina; chłopcy - w bazylice świętych Jana i Pawła; wdowy - w kościele św. Eufemii, a wszyscy inni - w kościele św. Stefana na Celio. Z tych kościołów wyruszyły procesje do bazyliki Matki Bożej Większej, gdzie papież-elekt wygłosił wielkie przemówienie o modlitwie i pokucie. Podczas procesji nad mauzoleum Hadriana Grzegorz zobaczył anioła chowającego wyciągnięty, skrwawiony miecz. Wizję tę zrozumiano jako koniec plagi. Utrwalono ją artystycznie. Do dnia dzisiejszego nad tym mauzoleum Hadriana, zwanym Zamkiem Świętego Anioła, dominuje ogromny posąg anioła ze wzniesionym mieczem. Pontyfikat Grzegorza trwał 15 lat. Zaraz na początku swoich rządów nadał sobie pokorny tytuł, który równocześnie miał być programem jego pontyfikatu: servus servorum Dei - "sługa sług Bożych". Do ówczesnych patriarchów Konstantynopola, Antiochii, Jerozolimy i Aleksandrii skierował wysłanników z zawiadomieniem o swoim wyborze w słowach pełnych pokory i przyjaźni, czym pozyskał sobie ich miłość. Codziennie głosił słowo Boże. Usunął z kurii papieskiej niegodnych urzędników. Podobnie uczynił z biskupami i proboszczami na parafiach. Zreformował służbę ubogich. Wielką troską otoczył rzymskie kościoły i diecezje Włoch. Dla lepszej kontroli i orientacji wyznaczył wśród biskupów osobnego wizytatora. Był stanowczy wobec nadużyć. Poprzez przyjaźń z królową Longobardów, Teodolindą, pozyskał ją dla Kościoła. Kiedy Bizantyjczycy pokonali Wandalów i zajęli północną Afrykę, tamtejsi biskupi zaczęli dążyć do zupełnej autonomii od Rzymu, co mogło grozić schizmą. Papież energicznie temu zapobiegł. Wielką radością sprawiła mu wiadomość o nawróceniu w Hiszpanii ariańskich Wizygotów dzięki gorliwości i taktowi św. Leandra (589), z którym św. Grzegorz był w wielkiej przyjaźni. Nawiązał także łączność dyplomatyczną z władcami Galii. Do Anglii wysłał benedyktyna św. Augustyna z 40 towarzyszami. Misja powiodła się. W samą uroczystość Zesłania Ducha Świętego król Kentu, Etelbert, przyjął chrzest (597). Najgorzej układały się stosunki Rzymu z Konstantynopolem. Chociaż papież utrzymywał z cesarstwem jak najlepsze stosunki, patriarchowie uważali się za równorzędnych papieżom, a nawet za wyższych od nich właśnie dlatego, że byli biskupami w stolicy cesarzy. W tym właśnie czasie patriarcha Konstantynopola nadał sobie nawet tytuł "ekumenicznego", czyli powszechnego. Przeciwko temu Grzegorz zaprotestował i nigdy tego tytułu nie uznał, uważając, że należy się on wyłącznie biskupom rzymskim. Grzegorz rozwinął niemniej owocną działalność na polu administracji kościelnej. Uzdrowił finanse papieskie, zagospodarował majątki, które służyły na utrzymanie dworu papieskiego. W równym stopniu zasłużył się na polu liturgii przez swoje reformy.
Nadto ujednolicił i upowszechnił obrządek rzymski. Dotąd bowiem każdy kraj, a nawet diecezja miały swój ryt, co wprowadzało wiele zamieszania. Od pontyfikatu Grzegorza pochodzi zwyczaj odprawiania 30 Mszy św. za zmarłych - zwanych "gregoriańskimi". Kiedy papież był jeszcze opatem benedyktynów w Rzymie, zmarł pewien mnich, przy którym znaleziono pieniądze. W owych czasach było to uważane za wielkie przestępstwo w zakonie. Grzegorz nakazał dla nauki innych pogrzebać ciało owego zakonnika poza klasztorem, w miejscu niepoświęconym. Pełen jednak troski o jego duszę nakazał odprawić 30 Mszy świętych dzień po dniu. Kiedy została odprawiona ostatnia Msza święta, ów zakonnik miał się pokazać opatowi i podziękować mu, oświadczając, że te Msze święte skróciły mu znacznie czas czyśćca. Odtąd panuje przekonanie, że po odprawieniu 30 Mszy świętych Pan Bóg w swoim miłosierdziu wybawia duszę, za którą są one ofiarowane, i wprowadza ją do nieba. Przy bardzo licznych i absorbujących zajęciach publicznych Grzegorz także pisał. Zostawił po sobie bogatą spuściznę literacką. Do najcenniejszych jego dzieł należą: Dialogi, Reguła pasterzowania, Sakramentarz, Homilie i Listy. Tych ostatnich zachowało się do naszych czasów aż 852. Jest to największy zbiór epistolarny starożytności chrześcijańskiej. Grzegorz zmarł 12 marca 604 r. Obchód ku jego czci przypada 3 września, w rocznicę jego biskupiej konsekracji. Jego ciało złożono obok św. Leona I Wielkiego, św. Gelazjusza i innych w pobliżu zakrystii bazyliki Św. Piotra. W 50 lat potem przeniesiono je do samej bazyliki wśród ogromnej manifestacji ludu rzymskiego. Średniowiecze przyznało mu przydomek Wielki. Historia nazwała go "apostołem ludów barbarzyńskich". Należy do czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Jest patronem m. in. uczniów, studentów, nauczycieli, chórów szkolnych, piosenkarzy i muzyków. Na Wschodzie św. Grzegorz Wielki czczony jest jako Grzegorz Dialogos.

Modlitwa do św. Jacka
Patrona Szafarzy Archidiecezji Katowickiej

Święty Jacku, nasz patronie, w miłości wielkiej, oddajemy najwyższy hołd Bogu, dziękując za to, że postawił Cię na ziemi śląskiej, pozostawiając jako wzór świętości do naśladowania.
My, Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej, wpatrując się w Twoją wielką miłość do Jezusa ukrytego pod postaciami chleba i wina, i w Twoją troskę o krzewienie kultu eucharystycznego, prosimy Cię daj nam poznać jak umiłować Całym swoim życiem Eucharystię, tak jak i Ty umiłowałeś. Upraszaj nam łaskę przyjmowania Chrystusa w Komunii św. w sposób godny, z głęboką wiarą, pobożnością i ufnością. Ucz nas adoracji Najświętszego Sakramentu.
Przyjdź nam z pomocą i bądź naszym wzorem, gdy podajemy Chrystusa Eucharystycznego innym, a zwłaszcza słabym i chorym byśmy stali się narzędziem krzewienia wiary i byli jej autentycznymi świadkami. Pomóż nam służyć tym, którzy Chrystusa pragną i potrzebują, a także pozyskiwać dla wiary tych, którzy nie odczuwają głodu eucharystycznego i nie potrzebują obecności Boga w swoim życiu.
Ty, który całym swoim życiem uczyłeś nas umiłowania Eucharystii, przyjdź nam z pomocą, wysłuchaj naszych modlitw i bądź naszym opiekunem i orędownikiem u Boga. Spraw, abyśmy mogli naśladować Cię w umiłowaniu Eucharystii i w misji, którą Ty rozpocząłeś.
Ty dałeś nam przykład miłości do Boga i do ludzi oraz pokazałeś, jak owocnie współpracować z łaską Bożą.
Wspieraj nas na drodze do świętości. Niech na tej drodze towarzyszy nam Boże błogosławieństwo. Niech dzięki Twojemu wstawiennictwu Bóg pomnoży naszą wiarę, abyśmy byli zdolni pracować dla Jego chwały i zbawienia ludzi.
Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Modlitwa Internauty

 Wszechmogący Boże, który stworzyłeś nas na Swój obraz i podobieństwo oraz nakazałeś poszukiwać dobra, prawdy i piękna, proszę Cię przez wstawiennictwo św. Izydora, abym kierował się do tych witryn internetowych, które są zgodne z Twoją wolą, a napotkanych internautów traktował z miłością i cierpliwością. Amen

Święty Izydorze: wspomagaj mnie.